در واقع کاربرد عبارت "اعمال رسولان" در اواخر قرن اول، وعنفوان، قرن دوم میلادی معمول شد! البته قبل از این سالها همان اولین عنوان یعنی، "اعمال روح" بکار می رفت! استفادۀ از عنوان مذکور ( اعمال روح ) از آنجا ناشی می شد که این کتاب بازگو کنندۀ عمل، شماراندکی از رسولان است. در باب اول تا آخر 12 قهرمان اصلی این کتاب پطرس"کیفا" است و از باب 13 کار ها بدست پولس رسول می افتد  که تا آخر باب 28 ادامه پیدا می کند! در برخی آیه ها و بنا به ضرورتی ویژه، عدۀ بیشتری از رسولان دور هم جمع می شوند تا برای مشکل خاصی راه حلی پیدا کنند. و در این همایشها، ممکن است بسبب اختلاف  آرا، با هم رو در رو شوند!

این کتاب تصویر واضحی از کارهای پولس رسول را منعکس می کند و در ضمن چهرۀ پطرس را  در اتخاذ برخی تصمیم ها و انجام پاره ای مأموریت ها بروشنی، بازتاب می دهد. اما وزن اصلی کارها، برای بنیاد کلیسا بر دوش  پولس رسول است! وقتی اشتیاق ناب شخصیت ها ی فداکار را برای اشاعۀ برکت و رونق اتحاد در کلیسا های نو بنیاد آن روز  بخاطر می آوریم از سوئی برای بعضی عملکرد های امروزی خود متاسف می شویم  و از طرفی انگیزه می گیریم که :" فیض روح القدُس ما را باز مدد فرماید "  به همت خادمین صدیق ، دلسوز و البته، با کفایت دوباره کلیسا ها  توانائی رشد و بروز بالندگی خواهند یافت ....آمین!

 در بارۀ نویسندۀ کتاب: با وجود برخی ابهامات، خصوص نویسنده، اکثر پژوهشگران مسیحی که کارشناسان الهیات هستند به اتفاق همرای اند که نویسندۀ این اثر همان لوقا است که یکی از انجیل ها ی چهار گانه بنام اوست!  در نامه ایکه لوقا به دوست خود تئوفیلوس می نویسد از انتشار کتاب دوم خود خبر می دهد!(اعمال رسولان 1 : 1 - 3). و از این نظر شکی باقی نمی گذارد که نویسندۀ اعمال رسولان کسی جز خود او نیست !
برخی از نویسندگان مانند پولس رسول، مُهر و نشان خود را در متن نوشته های خویش بصراحت تسجیل کرده اند، اما لوقا با کنشی فروتن از این کار سر باز می زند! برای او مهمتر این است که موضوع اصلی   کتابها عیسای مسیح باشد! در انجیل عهد جدید شرح دقیقی از وضعیت لوقا نداریم  اما شواهد از این می گویند که او شناسنامۀ یهودی ندارد! واز دایرۀ یاران ختنۀ شدۀ پولس بنیامینی بیرون است! اما پولس در بخش هائی از رسالات خود از او نام می برد از جمله کولسیان 4 آیات 13 و 14 ودوم تیموتائوس 4 : 11 و فلیمون آیۀ 24 !

با این توصیف می توان نتیجه گرفت که او از زهدان بی ایمانی و محیطی آتئیسم (الحادی -- بی خدائی ) زاده و پرورش یافته است! همچنین از کتاب اعمال رسولان پیداست که رابطۀ نزدیک و صمیمانه ای با پولس رسول دارد ( اعمال رسولان 16: 10-17 و 20 :5 –21 : 18 و 27 :1 – 28 و 28 : 16).! در اولین بازداشت پولس که به زندانی شدن او می انجامد یعنی بهنگامیکه همراهان، او را ترک کرده و هر یک بسوئی گریخته اند، لوقای پزشک، پایدار در کنارش می ماند و وفادارانه به او خدمت می کند. ( دوم تیموتائوس 4 : 11 )! 
اشارۀ کوتاه پولس به یاوری لوقا در پویه های سخت آزمایش، بیانگر شخصیت استوار اوست! شواهد نشان می دهند که در انطاکیۀ سوریه پا به عرصۀ وجود گذاشته و بر پایۀ انجیل لوقا که بقلم خود او نگارش یافته، از زمرۀ دوازه حواری عیسای خداوند نیست ( لوقا 1 :2 )! اما به گمان نزدیک بدرستی پس از سفر آسمانی عیسای مسیح و رویداد پنطیکاست این پزشک فداکار، به دایرۀ باورمندان و برگزیدگان مسح شده می پیوندد، ودر کوران پیگردها و پدیدار شدن فضای ناامن  در اورشلیم و سپس سامره، همراه رسولان، سفر  پر خطر خود را آغاز می کند و با گریختن از مناطق قرمز به اطراف و اکناف گیتی روانه می شود، تا مژدۀ رستگاری ابنای بشر را به گوش عالم خفته و جهان گمشده ( امت های غیر یهودی ) برساند!

سمت وسوی نوشته ها یونانی ماب و مخاطبان لوقا یونانی اند. او ضمن نوشتن انکار مسیح بودن عیسی  توسط یهودی ها را به بستر نقد می کشد و آشکارا نشان می دهد که اگرچه جهان غیر یهود، با روی باز به عیسای یهودی ایمان می آورد، با اینحال، قوم یهود با سرسختی به انکار او می پردازد! شیوۀ نگارش لوقا بی نظیر است با وجود پزشک بودن از ذکر شفای مردم توسط رسولان و کارهای وراء دانش پزشکی، تردیدی بخود راه نمی دهد! لوقا، راوی زبردستی است و با دقت از ماجرای سفر رسولان، کشتی شکستگان، مارگزیدگی و سپس رفع موانع  بر سر راه بشارت انجیل را، با موشکافی برشتۀ تحریر در می آورد!
تاریج رویداها : عده ای بر این باورند که نگارندۀ 2 اثر مقدس، نوشته های خود را اواخر دهۀ 90 میلاد بپایان رسانده است اما این ادعا بیشتر به گمانه زنی و حدسیات بی پایه  شباهت دارد، به این دلیل که وقایع و ماجراهای حول و حوش رسولان در سالهای 90 میلادی بپایان رسیده است از اینروی صحت این مدعا را نمی توان  تصدیق کرد! از سوی دیگر در اورشلیم  بهنگام سخنرانی "پولس"  هنگامه ای در می گیرد که او را بازداشت و سپس زندانی می کنند! اما با اعتراض به حکم دادگاه تقاضای تجدید نظر می کند، او را با محافظ به رُم می فرستند که حبس خانگی او در رُم می انجامد! و در اینجاست که کار نوشتن لوقا نیز به پایان می رسد. اعمال رسولان 28 : 31 !!

در این هنگام پولس به نوشتن اکثر رساله ها ی خود مشغول می شود و از اینرو ، بسیار دور از انتظار است که لوقا نیز همزمان با نگارش های پولس زندانی، دست بقلم برده باشد! سال 90 میلادی زمانی است که پولس دیگر در قید حیات نیست و اگر لوقا نوشته های خود را در این دهه به پایان برده باشد عقل سلیم حکم می کند که می بایست واقعۀ مرگ پولس را هم ذکر کند! بهر تقدیر،  پایان یافتن کتاب اعمال رسولان سال 63 میلادی است! این تاریخ بدین سبب مورد تأئید است که بلافاصله، پس از خاتمۀ نگارشها، دو واقعۀ مهم رخ می دهد! اتفاق اول، آتش سوزی دهشت بار رُم در سال 64 میلادی است. که پیامد آن آزار و پیگرد ایمانداران مسیحی است، و تقریبآٌ همزمان با تشدید جفاها، دولت رُم به اورشلیم حمله می برد، که به تخریب نیایشگاه سلیمان منجر شده، ویرانی شهر و اماکن مقدس به اوج خود می رسد.
بخاطر خرابی اورشلیم و ویرانی عبادتگاه مرکزی، ساکنان شهر مجبور به فرار شده واجرای مراسم و آئین های یهود متوقف می شود! آتش سوزی رم و تعطیلی معبد دو حادثۀ برجسته زمان لوقا هستند و اگر نویسنده سال90 میلادی اعمال رسولان را به پایان برده باشد با توجه به اینکه: حادثۀ اول سال 64 وسپس حمله به اورشلیم بین 66 – 70 میلادی روی داده؛ این احتمال که مورخ  دقیقی چون لوقا، از روی سهو، رویدادهائی به این بر جستگی را از قلم انداخته باشد بعید بنظر میآید! و بدترین گزینه آنست که بپنداریم : لوقا منتظر شده تا آبها از آسیاب بیفتد  وپس از ایجاد فضای امن، به نوشتن حوادث بپردازد، در حالیکه می دانیم  که او بی کم و کاست به شرح  پیگردهای "اولیه اورشلیم" دست می زند و به واقعۀ اسفباری  که منجر به کشته شدن استیفان اولین شهید مسیحی می شود، اشاره می کند و از ماجرای اعدام یعقوب وبازداشت ها و شکنجه های پولس با شجاعت پرده بر می دارد!

رویداد ها و الهامات : اگر بپذیریم که نویسنده بطور زنده در متن حوادث قرار نداشته  و داستان  رسولان را  بعدها نوشته است، عملاً شجاعت درونی و اشتیاق او را برای مشاهدۀ زندۀ ماجراها زیر سؤال برده ایم! از طرف دیگر الهامات خداوند برای ایجاد انگیزه ودادن نیرو برای نقل و مکان رسولان، با چالش روبرو شده و زنده بودن متن، در معرض استهلاک و بی اعتنائی زمان قرار می گیرد! اما از آنجا که روح خدا از توانمندی و نیروی فکری لوقا برای توصیف ماجرا ها، بموقع استفاده می کند از اینرو نویسنده استعداد ذاتی خود را با الهامات روح درهم می آمیزد و به خلق این اثر ماندگار دست می زند! کاری که اگر بعد ها به آن می پرداخت از الهامات روح خدا بی بهره می ماند، و نیروی قیام و زنده بودن مسیح ازاین روایات زدوده می شد. خبر ظهور مسیح و آوازۀ تولد، خدمات، مرگ، و رستاخیز او باعث شد که این پزشک به شخصیت عیسی علاقمند شود، و پس از  ایمان آوردن، برای گسترش ملکوت و شاگرد سازی با سایر رسولان همسفر شود و به شرح ماجراهائی بپردازد که در طول مسیر برای آنها مشکل آفرین می شود. ولی در عین محدودیت و گرفتاریها، خداوند به یاری آنها می آید و موانع را از سر راه آنها بر می دارد.

خواننده با مطالعۀ این اثر پی می برد درصورتیکه انسان خود را به خدا بسپارد، روح القدس از او چون وسیله ای پاکیزه استفاده می کند، نبوت کردن، اشتیاق برای موعظه، سخن گفتن بزبانها ، عطای حکمت و قدرت شفابخشی و.......از نمادهای سرسپردگی به پروردگاری است که وظیفۀ ما ترسی آمیخته به احترام و پرستش صادقانۀ اوست!
اعمال رسولان و رسالات پولسی: ممکن است با مطالعۀ رساله های پولسی پرسش هائی برای خواننده مطرح شود اول آنکه: آیا رسالات بنا به مکان و موقعیتی که پولس در آن قرا داشته تأثیر پذیرفته اند؟
دوم: آیا محیط و مخاطبان تحت تاثیر سخنان و نوشته های او قرار می گیرند؟
و آخرین سؤال این است که: رسالات تحت چه فضائی نوشته شده اند؟
 در صورت تبادر سؤال در ذهن خواننده، بهتر است از کتاب اعمال رسولان بعنوان منبعی برای پاسخ به پرسش ها استفاده کنیم! در اینجا بیان چند مدرک برای روشن شدن ارتباط بین اعمال رسولان و رسالات پولسی می پردازیم:

1- رساله اول و دوم تسالوکیان در دومین سفر بشارتی به یونان و در قرنتس نوشته شده است! مدرک : (اعمال رسولان 16: 11 – 18 : 22)! و در سومین سفر بشارتی خود به آسیای صغیر و هنگام سکونت موقت در شهر افسس اولین رسالۀ خود را به قرنتیان می نویسد. مدرک: (اعمال رسولان 18 : 23 – 19 : 40)!
همچنین در سومین سفر بشارتی به یونان و در مقدونیه رسالۀ دوم به قرنتیان را به اتمام می رساند! مدرک: (اعمال رسولان 20 : 1- 5) ! و سر انجام در شهر روم هنگامی که در حبس خانگی قرار دارد رساله های، افسسیان و کولسیان، فلیپیان و فلیمون را بنگارش درآورده است! مدرک : (اعمال رسولان 28 : 11 – 31)! 
در اینجا جا دارد از پروردگار یکتا و قادر بی مانند بخاطر کار سترگ لوقا، و این اثر بی همتا سپاسگزار باشیم، که اگر امروز این سند را در اختیار نداشتیم، از وجود برخی روایات و ارتباط آنها با یکدیگر و مسیری را که رسولان پیموده اند و در نتیجه از مناسبات بین رُم و اورشلیم و نقل و انتقال مبشرین و اطلاعات مستند، از اساس بی خبر می ماندیم! شیوۀ کار لوقا برای نگارش رویکردی پژوهشی است و برای این مهم از منابعی بهره می گیرد که در متن زمان و کوران حوادث، شاهدان زندۀ مسیح، و خدمات ارزندۀ او بوده اند. ( انجیل لوقا 1: 3 و 5 و 2 : 1 – 2 و 3 : 1 – 2 ) و ( اعمال رسولان 4 : 6 و 24 : 27)!

از ویژگی های یک تاریخ نویس اینست که مستند نویس هم باشد. و از اشخاص امین، تقویم صحیح و جایگاه درست برای ثبت رویدادها استفاده کند.  دراین میان "لوقای پزشک" برای انتشار متون روایتی دقتی در خور تمجید و وسواسی بی نظیر را بکار گرفته و با عنوان بندی مطالب، کاری بدور از خطا را به کاشفان حقیقت عرضه کرده است.

پیام اعمال رسولان: پیام مرکزی کتاب برمسیح بودن عیسی، بعنوان نجات دهنده پا می فشارد و ازاین بابت، مهر تائید خود را بر متون اناجیل فرومی کوبد، و مشی موکد رسولان برای تشکیل کلیسای سراسری را رویکردی می داند، که از سوی روح القدس هدایت شده است. اگرچه در اتخاذ برخی تصمیم ها از سوی رسولان ممکن است ایده های متنوعی اظهار شود، ازجمله برنابا و پولس" را بر سر دوراهی، گزینه ای مطلوب قراردهد که به جدائی آنها منجر شود! اما نظر نهائی خداوند، برای پایه گذاری کلیسا و گسترش ملکوت، از جمله فرامین روشن و موکد اوست. همچنین بعد از واقعۀ پنطیکاست، ماجرائی که بر اندریاس و فیلیپ می رود، در خور بررسی است! مهم اینست که رسولان انباشته از پُری روح القدُس و الهامات  توانمندی بوده اند که نیروی فوق العاده ای برای تحرک و بشارت کلام و احیای انسان گمشده وبنیاد کلیسا در آنها بوجود آورده بود! اما اینکه چگونه و کجا این برکات در آنها تجلی یافته، موضوع درخور اهمیتی نمی تواند باشد!

مهم اینست که: در کتاب اعمال رسولان، تحقق پیشگوئی های مسیح را می توانیم به چشم جان مشاهده کنیم! چه او، پیش از سفر آسمانی خود قول داده بود: " چون روح القدُس بیاید، شما شاهدان من در اقصای جهان خواهید شد، و بر شما آشکار می شود که ملکوت خدا نزدیک است! " او در ضمن به شاگردان قول داده بود : آنها را کوشندگان صید جانها برا ی خداوند خوهد کرد! خداوند به آنها  نور جهان لقب داده بود! هنگامیکه سنگینی ظلمت بردنیا غلبه کند، آنگاه فروغ آنها درخشیدن می گیرد تا پرتو مژدۀ انجیل بر جهان تاریک بتابد! و باز گفته بود: اگر بذر در زمین نمیرد، هیچگاه خوشه ای ببار نمی نشیند. از اینرو رسولان رنج کشیدند و وفادارانه تا به آخر بر سر پیمان ایستادند و سرانجام متحمل مرگی دردناک شدند!
اکنون جوشش خون شهیدان کلام است که موجب سبزماندن و برومندی کلیسا، در دورترین نقاط عالم شده است! آنها بخاطر انتشار کلام خدا ضربه ها را متحمل شدند، زحمات را بجان خریدند، و در عوض برای جفاکنندگان برکت طلبیدند!

خلاصۀ کلام: ابلاغ  مأموریت و گسیل رسولان بمنظور شاگردسازی، در سراسر جهان رویکرد اساسی و هستۀ مرکزی پیام کتاب را تشکیل می دهد! خواننده در مسیر ماموریت های رسولان، بروشنی در می یابد که چگونه جهان خفته و فرزندان گمشده موعظۀ انجیل را می شنوند وبا "توبه" به سوی پدر آسمانی بازگشت می کنند! نیروی هموار کنندۀ این مسیر پر نشیب و فراز، الهامات ونیروی ملکوتی خداوند است، که همراه آنها در این سفر روحانی است. عیسای مسیح، در زمان حضورخود، بشاگردان توصیه کرده بود: چنانچه خانه ای شما را نپذیرفت، معطل نشوید و فی الفور، مژدۀ نجات را به خانۀ دیگر برسانید، در این خصوص شاگردان بی اتلاف وقت، از شهری به شهر دیگر و از مکانی بمکان دیگر سفر کردند و ماموریت خانه بخانۀ خود را به انجام رساندند.

اگرچه در مقایسه با رسالات پولسی، جزئیات دروس مسیحیت و آموزه های آن در اعمال رسولان غایب است، اما قیام مسیح و پیروزی او بر مرگ، فشردۀ اعلاناتی این کتاب را تشکیل می دهد! مهم این است که عیسای مسیح اولین کسی است که از میان مردگان برخاست و نیروی حرکت رسولان شد تا نوید این خبر حیاتی را به تمامی جهان منتشر کنند. اگر مسیح از مردگان برنمی خاست موعظۀ رسولان باطل بود! رسولان ماجرای شب دستگیری مسیح را بخاطر داشتند و هرلحظه خاطرات آن شب هولناک برایشان تداعی میشد که چطور هریک با دستپاچگی بسوئی گریخته بودند! اما قیام مسیح پس از مرگ بر صلیب، و از سر گرفتن زندگی و حضور مجدد او، در میان شاگردان به آنها نیروئی داد تا مشارکت خود را از سر بگیرند و در دعا متحد شده و طبق قرار قبلی در اورشلیم گرد آیند تا ازحضرت اعلی قوت گرفته و پس از تجهیز به مأموریت فرستاده شوند!

 آمین..................... نویسنده: مسعود مهرداد............................................................

شمعون شنیده بود که خود عیسی آن روزها تعلیم می داد. عیسی همانطوریکه درزهای قایق را لمس می کرد، کار دست روی قایق را تحسین کرده و گفت: « خیلی صاف است. ». شمعون جواب داد: « بنیامین قایق ساز، سال پیش تمامش کرد. آخرین قایقی که قبل مرگش ساخت. ». عیسی دستش را روی تخته های کنار قایق کشید و گفت: « خیلی کیپ است. این زبانه ها بخوبی با هم جفت و جور شدند؛ بایستی وقت زیادی برده باشد. ».

شمعون تورش را روی زمین گذاشت و گفت: « درسته، زمان زیادی...». گپ و صحبت از رفو کردن تورها لذت بخشتر بود. او ادامه داد: « برای بنیامین و پسرش هفت ماه طول کشید. آنقدر طول کشید که فکر کردم هرگز تمام نخواهد شد. البته پول زیادی ام از من گرفت. امّا احتمالاً بهترین قایق در این دریاچه مال من است. ». شمعون بلند شد و قایق را به طرف ساحل سنگی کشید و گفت: « به نظر می آید که از چوب سر در می آورید.». 

عیسی گفت: « من نجارم، پدرم هم همینطور.». عیسی دستش را دراز کرد و گفت: « از دیدنت خوشحالم. میشه نگاهی به داخل قایقت بیندازم؟ ».  شمعون لحظه ای تأمّل کرد؛ چونکه قایق نویی بود و نمی خواست کسی به آن آسیبی برساند، مخصوصاً کسی که از قایقرانی سر رشته ای نداشته باشد. امّا بالاخره غرورش بر اضطرابش چیره شد و گفت: « حتماً، ولی مواظب آن طنابها باشید که به پاتون گیر نکنه. ». 

عیسی داخل قایق شد و آن را به دقت بررسی کرد: سکان، کف قایق و تیر بادبان را. همانطور که از قایق بیرون می آمد گفت: « بنیامین قایق بسیار خوبی برای تو ساخته.». « راستی امروز عصری برای مردم در این ساحل می خواهم صحبت کنم، می شه لطف کنید و کمک کنی که مردم در کنار ساحل بنشینند. من امشب به یک حامی احتیاج دارم. ». او با خوشحالی از اینکه به او احتیاج داشت و این واقعیت که یک نجار از قایقش تعریف کرده بود، قایقی که خود می دانست که سازۀ خوبی است، به عیسی گفت: « البته، اگر کاری از دستم ساخته باشد، خوشحال می شوم آنرا انجام بدم، عیسی. ». 

آن روز عصر وقتی که شمعون جمعیت را ساکت کرد و سرجایشان نشانید، شیفته و بهت زده نشت تا به صحبتهای عیسی گوش کند. عیسی وعظ کرده و می گفت: « کوری را که شفا پیدا کرد نشانۀ وجود قدرت خدا در میان شماست؛ قدرتی که اینجاست تا زندگی شما را شفا داده و به شما شادی عطا کند. ملکوت خدا اینجاست. برگشته تا خدا زندگی شما را به راستی هدایت کند. »  این تعالیم مانند سخنرانیهای معلمینی که از این و از آن استاد نقل قول می کنند تا حرف خودشان را به کرسی بنشانند، نبود.

عیسی با چنان اقتدار و جسارتی تعلیم می داد که فریسیان عدالت نما را در میان جمعیت ساکت  و مردم معمولی را از شرم و توبه به گریه می اندخت. وقتی خورشید غروب کرد و مردم بلند شدند که آنجا را ترک کنند، شمعون، آن ماهی گیر بد زبان و پرسروصدا، به خود می لرزید. آیا او برای ملکوت خدا و مسیح موعود حاضر بود؟ او فقط یک ماهی گیر خوب بود. امّا آیا انسان خوبی هم بود؟ نه واقعاً. الآن زمانی برای عکس العمل و پاسخ نیست. مردان کفرناحومی به سرعت خود را برای ماهی گیری شب دیگری حاضر می کنند. شمعون و برادرش آندریاس قایق را از ساحل برداشته و قبل از اینکه به داخل آن بپرند، آنرا بطرف دریا هل می دهند. چندین متر که پارو می زنند، تورهای خود را به آب پرتاب می کنند. آنها تمام شب، بارها و بارها تور را پرتاب کرده و دوباره جمع می کنند. صبحگاه از راه می رسد و آسمان به رنگ صورتی تغییر می یابد. شمعون و آندریاس آخرین تورشان را جمع می کنند و بطرف ساحل برای فروختن آنچیزی که گرفته اند و کمی خواب، حرکت می کنند. شب طولانی بود، امّا بهترین صید این هفته را گرفته اند. 

صدایی در طول آب طنین می اندازد: « شمعون...شمعون...». شمعون منتظر می ماند که تور به داخل آب برود و بعد به بالا نگاه می کند.عیسی بود، همانکسی که حرفهایش درمورد ملکوت خدا، تمام زمان مشقت دیشب، ذهن او را مشغول کرده و او را به چالش کشانیده بود. برای سومین بار او را صدا زد: « شمعون ». شمعون دستش را به نشانۀ تشخیص او بلند کرد. کلماتش دقیق، کوتاه و مصر بودند: « دنبالم بیا. دنبالم بیا تا تو را صیّاد مردم گردانم. ». صیّاد مردم؟ بجای ماهی، انسان بگیرم؟ منظورش چه می تواند باشد؟ امّا عیسی همچنان او را صدا می زد. تور هنوز همانجایی بود که شمعون آنرا پرت کرده بود و با حبابهای زیادی به داخل آب فرو می رفت؛ امّا شمعون و آندریاس هردو در طرف دیگر قایق به طرف ساحل شنا می کردند. آنها همانطور که قطرات آب از آنها می چکید، نزد عیسی زانو زده بودند.  شمعون می توانست روی موهای خیس و درهم و برهمش، دست معملم را حس کند.

عیسی گفت: « شمعون، مرا متابعت کن. ». شمعون به بالا نگاه کرد و گفت: « خداوندا، دنبال تو می آیم. به کجا می روی؟ ». عیسی گفت: « خواهی دید. » و دست او را به آرامی گرفت تا بلند شود و ادامه داد: « و شمعون، به قایقت هم احتیاج دارم. ». قایق نو اش، فخر قایقهای شهر، عیسی با قایق چکار دارد؟ شمعون بالا را نگاه کرده و به آرامی جواب می دهد: « حتماً، می توانید از آن استفاده کنید....وقتی احتیاجی بهش نداشته باشم. ».  عیسی اصرار می کند: « امّا من به آن احتیاج دارم. قایق مال توست. مگه اینطور نیست؟ ». « البته خداوندا، قایق یکجا برای من است. سه سال طول کشید تا بتوانم قیمتش را پرداخت کنم. ». « و تو تصمیم گرفتی که مرا دنبال کنی. اینطور نیست شمعون؟ ». « البته خداوندا ». 

عیسی جواب می دهد: « پس قایقت هم باید مرا دنبال کند. نه فقط تو، بلکه تمام وجودت و هرچه که به تو تعلق دارد، باید مرا دنبال کند و هر موقع نیازی به آنها باشد، بایستی دردسترسم باشند. ». شمعون شرمنده می شود: « بله خداوندا، لطفاً قایق ماهی گیری من را بردارید و هر موقع می خواهید از آن استفاده کنید...می خواهم واقعاً خودخواهی من را ببخشید. ».    « شمعون تو خانه داری؟ ». « بله خداوندا، دارم. ». « من نیاز دارم که از آن هم  استفاده کنم. ».  « خانۀ من؟ ». « خوب، عیسی، نمی دانم چگونه اینرا بگویم. امّا مادرزن من با ما زندگی می کند و درحال حاضر حالش خوش نیست. مطمئن نیستم با تبی که دارد می توانیم مزاحمش شویم یا نه...». « قایقت، خانه ات و خود تو بایستی همه مرا متابعت کنند، شمعون. ». « بله خداوندا. » « و من مراقب مادر زنت هستم. خودت خواهی دید. چرا راه را نشان نمی دهی؟ ». 

شمعون پاسخ می دهد: « بله، خداوندا. » و عیسی، شمعون و آندریاس، همانطوریکه خورشید از سر تپه در حال غروب کردن است، از ساحل بطرف شهر می روند.  این داستان کاملاً ساختگی است و در سپتامبر 1997 در جلیل نوشته شده است. این داستان برداشتی از یوحنا 1 : 35 ـ 42 و متی 4 : 12 ـ 22 می باشد. البته اینرا می دانید که وقتی عیسی به خانه می رود، مادرزن پطرس را از تبش شفا می دهد و از خانه به عنوان جایگاهی برای شفا و بسیاری از اعمال و تعالیمش استفاده می کند. از آن قایق هم برای حمل عیسی و شاگردان در جلیل استفاده می شود.  شما چه چیزی دارید که بایستی عیسی را دنبال کند؟

 ایرانیانی که شیفته ایران و فرهنگ و پیشینه پر افتخار بزرگان و سرداران و شهریاران آزاد منش و خداپرست آنند. فرصتی دست داد تا ما نیز به این بهانه ی بجا، یادی از این سردار روشنایی، مسح شده یهوه( اشعیا باب ۴۵) و شبان قوم خدا( اشعیا باب ۴۴) نماییم و بعنوان ایرانیان مسیحی و وطندوست بر وجود چنین اسطوره های پر افتخار و فروتنی در برابر حق ببالیم .. 

 هرچند که این شهریار روشنایی، خادم یهوه در مملکت خود و در میان دولتمردانی که می بایست مرام ‏آزادگی و راستی، حقیقت جویی و خدا ترسی او را چراغ درایت خود سازند هیچ ارج و قربی ندارد و هرچند که طعم تلخ شوکران سالهای تازی پرستی در کام ملت آزاده ایران قلبوبمان را ‏آزرده است اما دلهای میلیونها ایرانی در سراسر ایران از هر دین و مرام و نژاد  در حس عجیب افتخار و سرافرازی عهد کهن ایران زمین تپید. ایرانیانی که شیفته ایران و فرهنگ و پیشینه پر افتخار بزرگان و سرداران و شهریاران آزاد منش و خداپرست آنند. فرصتی دست داد تا ما نیز به این بهانه ی بجا، یادی از این سردار روشنایی، مسح شده یهوه( اشعیا باب ۴۵) و شبان قوم خدا( اشعیا باب ۴۴) نماییم و بعنوان ایرانیان مسیحی و وطندوست بر وجود چنین اسطوره های پر افتخار و فروتنی در برابر حق ببالیم و طریق آنان را در اطاعت از کلام یگانه خدا، کتاب مقدس پیروی کنیم.

معمولا در تاریخ عمومی سرزمینها و خصوصا تواریخ دینی(کتب مذهبی)، سیاستمداران و قدرت پیشگان بعنوان منفورترین چهره های هر سرزمین و بعنوان زورمندان خدا ناشناس و سرکشانی مصور می گردند که همواره در برابر خدا، احکام برابری و آزادی بشر، شان والای انسانی ، عدالت ونیز در برابر قوم حق طلب پرهیزگار ایستاده و مقاومت کرده اند. نمونه چنین شخصیتهایی در کتاب مقدس به فراوانی موجود است. چه در عهد عتیق شخصیت فرعون را در برابر موسی و در برابر قوم خدا بعنوان نماد بی خدایی، ظلم وبرده گرداندن قوم یهوه می بینیم( کتاب خروج ) نه تنها پادشاهان و امرای سرزمینهای کنعانی و همسایگان و قومهای بت پرست اسراییل( اموریان، موآبیان، فرزیان، یبوسیان و... موجود در کتاب یوشع) را بلکه حتی پادشاهان فاسد اسراییل و یهودا که دلشان از یهوه برگشته و در پی شرارت پدران بت پرست خود به بت پرستی و ظلم و فرهنگ فاسد کنعانی روی ‏آوردند را چنین می بینیم. داستان این پادشاهان را در کتب اول سموییل، دوم سموییل، اول و دوم تواریخ و اول و دوم پادشاهان به جزئیات می خوانیم. پادشاهانی که هرچند از تبار قوم خدایند و میبایست پاسبان احکام تورات و یگانه پرستی اسراییل باشند خود دشمنان انبیا و کلام خدایند . از این رو در تاریخ اسراییل انبیای قدرتمندی را داریم که در برابر این پادشاهان ایستادند و بیداری دینی و قومی را موعظه و ترویج کردند( همچون ایلیای نبی در برابر اخاب پادشاه فاسد اسراییل). به جز داود، پادشاه عادل اسراییل و نبی خداوند و یوشیا و تا حدی حزقیا پادشاه، همواره پادشاهان اسراییل نیز در پرتو نور منفی در عهد عتیق دیده می شوند و از این روست که خدا برای تنبیه قوم خود و پادشاهان و حکمرانان فاسد اسراییل آنان را به اسارت قومها و پادشاهانی فاسد تر همچون شلمناصر آشوری در سال ۷۲۱ قبل از میلاد( دوم پادشاهان ۱۷:‏۱-‏۶‏) و پادشاهی جنوبی اسراییل را نیز به اسارت نبوکد نصر بابلی در سال ۵۸۷ قبل از میلاد(دوم پادشاهان ۲۵:۱-‏۹‏) سپرد. 

جالب این جاست که فرمانروایان حاکم بر اسراییل زمان مسیح نیز شریرانی بودند که جز دست بردن به جنایت و قتل و نیز سرسپردگی به دولتهای بت پرست و ظالم رومی ، خداترسی را ساز و کار خویش نساختند (هیرودیس پادشاه که خود در پی کشتن مسیح نوزاد، اطفال بیت لحم و نواحی اطراف را به قتل رسانید در متی باب ۲ ) و نیز هیرودیس تیترارخ که یحیی تعمید دهنده را به قتل رسانید(متی ۱۴ و مرقس ۶ و لوقا ۹) و در نهایت حکم مصلوب شدن مسیحای جهان را نیز این فرمانروایان زورمند رومی صادر کردند( پیلاطس فرماندار یهودیه). اما در این میانه پر آشوب تاریخ اسراییل و یهودا و قومهای بت پرست ظالم همسایه و پادشاهان شرارت پیشه ناگهان به کورش شاهنشاه ایران زمین می رسیم. شخصیتی که با آنکه از تیره وتبار یهود( قوم خدا) نبود بلکه سرداری پارسی( مادی)آریایی بود چنان در کتاب مقدس ستوده می شود و چنان القابی توسط انبیا و کلام زنده خدا بر او اعطا می شود که خدا حتی کمتر در رابطه با برگزیدگان و انبیا و پادشاهان قوم خود بکار برده است. در اشعیا نبی او مسیح خداوند( اشعیا ۴۵:‏۱) و نیز شبان خداوند( اشعیا ۴۴:‏۲۸‏ )لقب گرفته است. کورش کبیر در ۱۹ آیه کلام خدا در کتب عزرا، دوم تواریخ ، دانیال، اشعیا  به صراحت نام برده شده است به غیر از آنکه اشارت غیر مستقیم دیگری نیز در رابطه با این پادشاه دادپرور پارس وجود دارد. دلیل این همه توجه و لطف و ستایش کلام خدا از کورش چیست؟

 کورش نه تنها در متون دینی یهودی – مسیحی دارای نقشی و نامی نیکوست بلکه در متون تاریخی به قلم دشمنان یونانی اش نیز (نوشته ها و کتب تاریخی نویسندگان یونانی چون هرودیتوس) پادشاهی دادگر و مصلح است. در همه این اسناد تاریخی از او به عنوان کورش کبیر و پادشاهی که مخالف برده داری و مدافع ضعفا و حامی ادیان بوده و مطابق با استنداردهای دنیای مدرن از پیشگامان دموکراسی و حقوق بشر می باشد، نام برده و توصیف گردیده است . منشور و فرمان کورش که بر استوانه ای گلی در موزه بریتانیا نگاهداری می شود بعنوان اولین لوح و منشور حقوق بشر طلایدار تفکر مدرن بشریت و حقوق برابر انسانی و رعایت آزادی مذهب در سرسرای سازمان ملل متحد می درخشد و نام ایران و ایرانی را مفتخر می سازد اما براستی چرا کلام خدا که فرای تعریف و تمجیدهای بشری است او را چنین می ستاید؟ 

 اگر کلام خدا را مطالعه کنیم و به بخشها و کتبی که اشاره شد نظر افکنیم می بینیم که کورش مسح شده خداوند و شبان قوم اسراییل کسی بود که خدا او را برگزید و قلب او را برانگیخت( دوم تواریخ ۳۶:‏۲۲‏) تا قوم اسراییل را از اسارت ۷۰ ساله بابلیان به سرزمین مقدس ایشان اسراییل برگرداند. نه تنها کورش تمامی ظروف طلا و نقره ای که پادشاه شرور بابلی، نبوکد نصر از خانه خدا به یغما برده بود و در بتکده های بابلی نهاده بود به اورشلیم و خانه خدا بازگرداند (عزرا ۵:‏۱۴‏) بلکه فرمان بازسازی معبد اورشلیم که توسط بابلیان ویران شده بود را صادر کرد. کورش خود این تصمیم عظیم را فرمانی از جانب خدای اسراییل بر خویش تلقی مینمود(دوم تواریخ۳۶:‏۲۳‏ و عزرا ۱: ۲‏). همانطوریکه اشاره شد او نه تنها یهودیان را بازگردانید و دستور ساختن معبد را داد و ظروف خانه مقدس خدا را که تاراج شده بود به هیکل بازگردانید بلکه مخارج ساختن معبد اسراییل را نیز از ثروت دربار ایران پرداخت کرد و هزینه ساخت هیکل را متقبل شد( به این ‏آیات رجوع شود.عزرا۳:‏۷ و ۶:‏۴ -‏‏۵‏). این گونه است سنت و یادگار کورش شاهنشاه ایران زمین و خادم یهوه و به این دلایل ‏آشکار است که کتاب مقدس او را بیش از هر پادشاه دیگری همپایه انبیا و مردان بزرگ می ستاید و نام نیکش تا به امروز بر زبانها جاری است.

از این روست که ما ایرانیان و خصوصا ایرانیان مسیحی به داشتن چنین پدری می بالیم و یادروزش را گرامی می داریم هرچند آنانی که باید او رابستایند بر او وقعی نمی نهند و آرامگاهش را در مسیر باد و باران عامدا به دست تخریب وا میگذارند وحتی نامش را بر زبان نمی آورند. روانش شاد و خاطره اش هماره در ذهن تاریخ جاویدان باد.

آیا افسردگی و پریشانی گناه است؟ این سوالی است که ذهن بسیاری از مسیحیان را به خود مشغول می‌سازد.  این سوال معمولا از سوی کسانی مطرح شده که بیشتر از دیگران بدنبال یافتن راه حل برای مسائل احساسی خود یا وابستگان خود هستند. گفتن جملاتی همچون: "باید ایمان بیشتری داشته باشی" یا "احتمالا گناهی در زندگی تو وجود دارد" یا "تو نباید اینطوری باشی" یا حتی "اگر بیشتر دعا می‌کردی (بیشتر کلام می‌خواندی، به خدا نزدیکتر می‌بودی)، چنین مشکلی نمی‌داشتی." برای کسی که خود را بخاطر همه چیز مقصر و گناهکار می‌دانند، گفتن این جملات، جز اینکه بار تقصیر او را بیشتر کند، فایده‌ی دیگری ندارد.

خدا می خواهد که جلالش را در هر جا آشکار کرده و به هر کسی بدهد. در بعضی جاهها جلالش قبلاً آشکار شده و خیلی جاههاست که جلال خدا نمی تواند جریان داشته باشد و خیل جاهها یکبار آمده و الآن بایستی آن محل را ترک کند.

اخیراً خدا کتاب حزقیال بابهای 9 و 10 را به یاد من آورد که در آنجا جلال خدا معبد را ترک کرد. خیلی از ما این بابها حزقیال را خوانده ایم و می دانیم که گناه اسرائیل بزرگ بود؛ بنابراین خدا زمین را داوری کرد و جلال او از آنها و معبد رفت. نمی خواهم بگویم که الآن کلیسای آمریکا به بدی اسرائیل آن موقع است و خدا می خواهد ما را بزند تا بمیریم. البته هیچ کس و هیچ کلیسایی در طریق جسم زندگی نمی کند، ولی چیزی که واقعاً با قلب من حرف زد، آیه های ذیل بودند:

حزقیال 9 : 3 ـ 6 : " جلال خدای اسرائیل از روی آن کروبی که بالای آن بود به آستانۀ خانه بر آمد و به آن مردی که به کتان ملبّس بود و دوات کاتب را در کمر داشت خطاب کرد. و خداوند به او گفت: « از میان شهر یعنی از میان اورشلیم بگذر و بر پیشانی کسانی که به سبب همۀ رجاساتی که در آن کرده می شود آه و ناله می کنند، نشانی بگذار. و به آنان به سمع من گفت که در عقب او از شهر بگذرید و هلاک سازید و چشمان شما شفقت نکند و ترحّم منمایید. پیران و جوانان و دختران و اطفال و زنان را تماماً به قتل رسانید، امّا به هر کسی که این نشان را دارد نزدیک مشوید و از قدس من شروع کنید.» پس از مردان پیری که پیش خانه بودند شروع کردند."

آیۀ 4 نشان می دهد که خدا خواهان چه نوع افرادی است و چه کسانی را می خواهد از هلاکت نجات دهد. این افراد ممکن است خود افراد کاملی نباشند ولی گناه را جذّی گرفته و برای آن آه و ناله می کنند. اگر اسرائیل مانند اینگونه افراد عمل می کرد، جلال خدا آنجا را ترک نمی کرد و زمین داوری نمی شد. توجه کنید که خدا در آیۀ 6 می گوید که داوری از قدسش و از رهبرانی که در رتبه های بالا می باشند، شروع می شود.

دوباره من نمی خواهم بگویم که خدا می خواهد مردم را بزند تا بمیرند و اینکه کلیسای آمریکا به بدی اسرائیل آن موقع است؛ ولی ما همیشه خواسته ایم که جلال خدا را در کلیسا و زندگی مان ببینیم. امّا اگر گناه را جدّی نگیریم جلال خدا ما را ترک کرده و هرگز آنرا دوباره نه دیده و تجربه خواهیم کرد.

کلمۀ «جلال» به زبان عبری kabowd (kaw-bode) است که می تواند وزین و سنگین هم معنی دهد. بعضی از خادمین، کلمۀ جلال را پری خداوند، یعنی تمام چیزهایی که در پری وجود خداست، تعریف می کنند؛ درواقع یعنی تمام خصوصیات، شوکت، شکوه، قدرت، حضور، محبّت و قدوسیّتش، یعنی تمامی چیزهایی که در پری او در بالاترین حدّ و اندازه وجود دارد.خدا می خواهد که ما در حضور بیشتر او زندگی کنیم. او می خواهد ما را با جلال بیشتری پر کند. امّا اگر ما نسبت به او و گناه جدّی نباشیم این اتفاق نخواهد افتاد. همچنین ما نیاز داریم که برای روح القدس بیشتر باز باشیم. من افرادی را می شناسم که می گویند که می خواهند محبوب خدا باشند تا خدا آنها را برکت بدهد و جلالش را بر زندگی آنها بریزد، درعین حال همین اشخاص درحال طلاق گرفتن از همسران خود هستند، از برادر خود متنفرند و روابط نامشروع جنسی دارند. من کشیشهایی را می شناسم که می گویند که می خواهند که خدا جلالش را در کلیسا بریزد، در عین حال در امور کلیسا صداقت کافی ندارند، دروغهای مصلحتی می گویند تا خود را بهتر جلوه دهند، برای کلیسا و خودشان بجای خدا بدنبال پول و قدرت هستند. بعضی حتی اجازه نمی دهند که روح القدس در کلیساهایشان حرکت کند، امّا هنور بدنبال جلال خدا هستند که کلیسا را به حرکت درآورد. بیشتر افراد در نشان دادن اشتباه دیگران با انگشت بسیار عالی عمل می کنند ولی در دیدن عیب خودشان ابداً. اگر حقیقت را بخواهید خدا جلالش را در ما نخواهد ریخت، مگر اینکه در صداقت زندگی کنیم و گناه را جدّی بگیریم؛ و اگر هم جلالش را بریزد دوام زیادی نخواهد د اشت. 

خدا می خواهد که جلالش را در ما بریزد و می خواهد که آن در ما برای همیشه بماند، نه برای چند ماه و چند سال، بلکه مادامی که در این زندگی حیات داریم و نفس می کشیم. او در مرحلۀ دوم می خواهد که جلالش با تمام پری اش در زندگی و کلیسای ما بماند. همانطوریکه وقتی قوم اسرائیل در طریق خداوند عمل می کردند، جلال خدا تنها برای مدت کوتاهی نمی ماند. زیرا که خدا می خواست جلال خود را به قوم اسرائیل نمایان کند و آنها جلسات بیداری داشتند و مکان مقدّسی برای او فراهم می کردند و او را در آنجا دوباره بعنوان خدای خود می پذیرفتند و بعنوان قوم او تصمیم می گرفتند در طریقهای او عمل کنند؛ در اینصورت مادامی که آنها این کار را می کردند جلال خدا آنها را ترک نمی کرد.

از شما درخواست می کنم که امروز وقتی را در نظر بگیرید و زندگی خود را بیازمائید تا ببینید آیا جلال خدا در زندگی و کلیسایتان به آن قدرتی که باید باشد، هست؟ اگر نیست از خدا بخواهید که به شما نشان دهد که روی چه نواحی از زندگیتان باید کار کنید تا جلالش در زندگی شما بماند. از خدا بخواهید تا بدن تان را معبد روح القدس نماید و کمک کند تا گناه را جدّی بگیرید تا ظرفی باشید برای جلالش.